براى تو...

شاهراه

bikaran — Tue, 13 May 2008 17:17:57 GMT

خیال روی تو در هر کجا که خیمه زند

ز بی قراریم آنجا قرارگاه من است

به محفلی که تویی صد هزار تیر نگاه روانه گشته

ولی کارگر نگاه من است

ز راه کج چو به منزل نمی رسی برگرد به راه راست

که این راه شاهراه من است

غباری در بیابانی

bikaran — Mon, 24 Sep 2007 07:46:18 GMT

غباری در بیابانی

نه دل مفتون دلبندی نه جان مدهوش دلخواهی
نه بر مژگان من اشکی نه بر لبهای من آهی
نه جان بی نصیبم را پیامی از دلارامی
نه شام بی فروغم را نشانی از سحرگاهی
نیابد محفلم گرمی نه از شمعی نه از جمعی
ندارم خاطرم الفت نه با مهری نه با ماهی
بدیدار اجل باشد اگر شادی کنم روزی
به بخت واژگان باشد اگر خندان شوم گاهی
کیم من ؟ آرزو گم کرده ای تنها و سرگردان
نه آرامی نه امیدی نه همدردی نه همراهی
گهی افتان و حیران چون نگاهی بر نظر گاهی
رهی تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها
باقبال شرر تازم که دارد عمر کوتاهی

آتش جاوید

bikaran — Fri, 10 Aug 2007 21:35:18 GMT

آتش جاوید

ستاره شعله ای از جان دردمند من است
سپهر ایتی از همت بلند من است

به چشم اهل نظر صبح روشنم ز آنروی
که تازه رویی عالم ز نوشخند من است

چگونه راز دلم همچو نی نهان ماند ؟
که داغ عشق تو پیدا ز بند بند من است

در آتش از دل آزاده ام ولی غم نیست
پسند خاطر آزادگان پسند من است

رهی به مشت غباری چه التفات کنم ؟
که آفتاب جهانتاب در کمند من است

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

bikaran — Fri, 15 Jun 2007 20:22:18 GMT

آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا
آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا

بی وفا بی وفا حالا كه من افتاده ام از پاچرا
نوشدارویی نوشدارویی نوشدارویی و
بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل سنگدل سنگدل این
زودتر میخواستی حالا چرا

عمر مارا مهلت امروز و فردای تو نیست
من كه يك امروز مهمان توام فردا چرا

نازنينا نازنينا نازنينا ما به ناز تو جوانی داده ايم
ديگر اكنون با جوانان ناز كن با ما چرا

وه كه با اين عمر های كوته بی اعتبار
اينهمه غافل شدن از چون منی شيدا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پريشان مي كند
در شگفتم من در شگفتم من
نمی پاشد ز هم دنيا چرا

شهريارا بي حبيب خود نمی كردی سفر
راه عشق است اين يكی بي مونس و تنها چرا
بی مونس و تنها چرا؟؟؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دریافت آهنگ

ترانه سرا : شهریار (محمدحسین بهجت تبریزی)

آهنگساز : زوح الله خالقی

آواز : خلامحسین بنان

یار رمیده.......

bikaran — Fri, 25 May 2007 14:23:18 GMT

یار رمیده.......

زما ای گل چه دیدی؟/ که دامن در کشیدی
جفا کردی،بخشیدم/ وفاکردم،رنجیدی
عتاب تو ،بشنیدم/ فغان من،نشنیدی
نگارا...............................................................
ندیدم جز خواری/ ولی در عشقت از جهان بریدم
چه دیدی جز یاری/ که چون بخت ازمن ناگهان رمیدی
اگر باتو ،وفا کردم/ خطاکردم خطاکردم
چو دیدم خویت را/ چرا درکویت آشیان کردم
چو دیدی مهرم را/ چرا اخر از آشیان پریدی
دلدارا.............................................................
گمان بردم اول/ که گر جان خواهم،نشکنی دلم را
ندانستم ای گل/ که عهد مرابشکنی به زودی
اگر صید تو شد جانم/ پشیمانم،پشیمانم
ز مهرم دل کندی/ ولی آن که می گفتمت همانم
به عهدت دل بستم/ ولی آن که می گفتم نبودی

شعر : رهی معیری

آهنگ : روح الله خالقی

دستگاه :همایون

آواز :استاد بنان

دریافت آهنگ

خاموش

bikaran — Tue, 01 May 2007 14:44:18 GMT

خاموش

نه دل مفتون دلبندی، نه جان مدهوش دلخواهی

نه بر مزگان من اشکی ، نه بر لبهای من آهـــی

نه جــــــان بی نصـــــــــیبم را پیـامی از دلارامی

نه شام بی فروغم را،نشــانی از سحرگاهـــــی

نیابد محفلم گرمی ، نه از شمعی نه از جمعی

ندارد خاطرم الفت ، " نه با مهری نه با ماهــــــی"

" کیم من؟" - آرزو گم کرده ای ، تنها و سرگردان

نه آرامی - نه امیدی - نه همدردی - نه همراهی

گهی افتان و خیزان ، چون غباری در بیابــــــــــانی

گهی خاموش و حیران ، چون نگاهی در نظرگاهی

رهی! تا چند سوزم در دل شبها چو کوکبها

به اقبال شرر نازم ، که دارد عمر کوتاهــــی

شعر :رهی معیری

آهنگ :روح الله خالقی دریافت آهنگ

دستگاه :ماهور

آواز : استاد غلامحسین بنان

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

اجرا در گلهای رنگارنگ برنامه شماره237 . در ضمن این آهنگ اثر شادروان خالقی است که در سال 1339 ساخته شده و بعد از وفات وی از رادیو پخش گردیده است.

اردیبهشت . ماه تولد قاصدک بیکران

bikaran — Fri, 27 Apr 2007 21:13:18 GMT

ماه تولدت وبلاگ بیکران با ماه تولد استاد بنان قرین هست. چه خوبه که یادی از زندگی این استاد که صدایش مرهم زخم دلهای رنجور و خسته از زخمه های ساز زندگیست بکنیم.

به قولی از زنده یاد فریدون مشیری که در وصف استاد بنان فرمودند:

"باغ ویران است و مرغان بینوا، ایوان تهی ای بنان ، آخر کجایی تا نوایی سر دهی"

یاد استاد ...

"استاد غلامحسین بنان" در ارديبهشت ماه سال 1290 خورشيدی در تهران خيابان "زرگنده" (قلهک)،در خانواده اي متمول و صاحب جاه، به دنيا آمد. پدرش "كريم خان بنان الدوله نوری" و مادرش دختر شاهزاده محمد تقی ميرزاركنی (ركن الدله) برادر ناصرالدين شاه يا پسر محمد شاه قاجار بود. از شش سالگی بنا به توصيه استاد "نی داود" به خوانندگی و نوازندگی ارگ و پيانو پرداخت و در اين راه از راهنمايی های مادرش كه پيانو را بسيار خوب می نواخت بهره ها گرفت، اولين استاد او پدرش بود و دومين استاد، مرحوم "ميرزا طاهر ضياءذاكرين رثايی" و سومين استادش مرحوم "ناصرسيف" بوده اند. بنان در سال 1321 خوانندگی را در راديو آغاز كرد، درآن زمان، شادروان روح الله خالقی مسوليت راديو را بر عهده داشت، روزی كه بنان با عبدالعلی وزيری جهت امتحان به راديو می روند در دفتر روح اله خالقی، ابوالحسن صبا هم نشسته بوده، از بنان مي خواهند كه برای ايشان قطعه ای بخواند و او « درآمد سه گاه» را آغازمی كند و صبا هم با ويلن او را همراهی می كند. هنوز « درآمد» تمام نشده بود كه خالقی به صبا می گويد:"شما نواختن ويولن را قطع كنيد" و به بنان اشاره می كند «گوشه حصار» را بخواند و بنان بدون اندک مكثی ، با چنان مهارت و استادی « درآمد حصار» را می خواند و به «سه گاه» فرود می آيد كه

روح اله خالقی بی اختيار برخاسته و او را در آغوش گرفته و می بوسد و آينده وی را در هنر آواز درخشان پيش بينی می كند. صدای بنان، بسيار لطيف و شيرين، زيبا و خوش اهنگ بود، كوتاه می خواند ولی در همين كوتاهی، ذوق و هنر بسيار نهفته است، غلت ها و تحريرهای او چون رشته مرواريد غلطانی، به هم پيوسته و مانند آب روان است. از سال1321 صدای "غلامحسين بنان" ، همراه با همكاری عده ای از هنرمندان ديگر از راديو تهران به گوش مردم ايران رسيد و ديری نگذشت كه نام بنان زبانزد همه شد و شيفتگان فراوانی در سراسر كشور پيدا كرد. خالقی او را در اركستر انجمن موسيقی شركت داد و با اركستر شماره یک نيز همكاری خود را شروع كرد و از بدو شروع برنامه هميشه جاويد "گلهای جاويدان" بنا به دعوت استاد ارجمند داود پير نيا با آن همكاری داشت. بنان در طول فعاليت هنری خود، حدود 450 آهنگ اجرا كرد و انچه كه امتياز مسلم صدای او را پديد می آورد، زير و بم ها و تحريرات صدای اوست كه مخصوص به خودش است. بنان نه تنها در آواز قديمی و كلاسيک ايران استاد بود، بلكه در نغمات جديد و مدرن ايران نيز تسلط كامل داشت. تصنيف زيبا و روح پرور «الهه ناز» او بهترين معرف اين ادعاست.

بقیه در ادامه مطلب......

خزان جاودانی

bikaran — Thu, 12 Apr 2007 10:24:18 GMT

خزان جاودانی

مه من هنوز عشقت دل من فکار دارد

تو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد

نه بلای جان عاشق شب هجرتست تنها

که وصال هم بلای شب انتظار دارد

تو که از می جوانی همه سرخوشی چه دانی

که شراب ناامیدی چقدر خمار دارد

نه به خود گرفته خسرو پی آهوان ار من

که کمند زلف شیرین هوش شکار دارد

مژه سوزن رفو کن نخ او ز تار مو کن

که هنوز وصله‌ی دل دو سه بخیه کار دارد

دل چون شکسته سازم ز گذشته‌های شیرین

چه ترانه‌های‌ه محزون که به یادگار دارد

غم روزگار گو رو، پی کار خود که ما را

غم یار بی‌خیال غم روزگار دارد

گل آرزوی من بین که خزان جاودانیست

چه غم از خزان آن گل که ز پی بهار دارد

دل چون تنور خواهد سخنان پخته لیکن

نه همه تنور سوز دل شهریار دارد

به سوی تو

bikaran — Thu, 22 Mar 2007 11:22:49 GMT

به سوی تو ، به شوق روی تو
به طرف کوی تو ، سپیده دم آیم
مگر تو را جویم ، بگو کجایی

نشان تو گه از زمین
گاهی ز آسمان جویم
ببین چه بی پروا ره تو می‌پویم
بگو کجایی

کی رود رخ ماهت از نظرم
به‌غیر نامت کی نام دگر ببرم
اگر تو را جویم حدیث دل گویم
بگو کجایی

بدست تو دادم دل پریشانم
دگر چه خواهی
فتاده ام از پا
بگو که از جانم دگر چه خواهی

یک دم از خیال من
نمیروی ای غزال من
دگر چه پرسی ز حال من

تا هستم من
اسیر کوی توام
به آرزوی توام
اگر تو را جویم حدیث دل گویم
بگو کجایی

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ دریافت آهنگ

شعر:عبدا...الفت

آواز:استاد کورس سرهنگ زاده

رویای هستی

bikaran — Sun, 25 Feb 2007 15:31:18 GMT

رویای هستی

هستی چه بود ، قصه ی پر رنج و ملالی

کابوس پر از وحشتی ، آشفته خیالی

ای هستی من و مستی تو افسانه ای غم افزا

کو فرصتی که تا لذتی بریم از شب وصالی

ز هستی نصیبم ، بود درد بی نهایت

چنان نی ندارم ، سر شکوه و شکایت

چرایی غمین ، اقامت گزین ، به درگاه می فروشان

گریز از مِحن، چو من ساغری بزن ، ساغری بنوشان

*****

هستی چه بود ، قصه ی پر رنج و ملالی

کابوس پر از وحشتی ، آشفته خیالی

*****

ای دل چه زجانم خواهی ، ای غم چه ز جانم کاهی

ترسم که جهانی سوزد ، از دل چو بر آرم آهی

به دلم نه هوس ، نه تمنّا باشد، چه کنم که جهان همه رویا باشد

بگذر ز جهان همچون من ، افشان به جهانی دامن

*****

بزم سیه اما سازم ، جمع دگران روشن

هستی چه بود ...

شعر : نوّاب صفا

آهنگ : حسن علی مَلّاح

دستگاه : مایه ی اصفهان و سه گاه دریافت آهنگ

این اثر را مرحوم استاد بنان در اواخر عمر بسیار دوست می داشتند و وصف حال خود می دانستند- این اثر در سالهای 40 – 41 بوسیله ی ارکستر شماره 1 رادیو اجرا شده است.