دور از تو هر شب تا سحر گريان چو شمع محفلم
تا خود چه باشد حاصلي از گريه بي حاصلم ؟
چون سايه دور از روي تو افتاده ام در كوي تو
چشم اميدم سوي تو واي از اميد باطلم
از بسكه با جان و دلم اي جان و دل آميختي
چون نكهت از آغوش گل بوي تو خيزد از گلم
لبريز اشكم جام كو ؟ آن آب آتش فام كو ؟
و آن مايه آرام كو ؟تا چاره سازد مشكلم
در كار عشقم يار دل آگاهم از اسرار دل
غافل نيم از كار دل وز كار دنيا غافلم
در عشق و مستي داده ام بود و نبود خويشتن
اي ساقي مستان بگو ديوانه ام يا غافلم
چون اشك مي لرزد از موج گيسويي رهي
با آنكه در طوفان غم دريا دلم دريا دلم

خانه سوزي

همچو گل سينه ام از آتش دل سوخته است

                                خانه سوزي صفت آتش افروخته است

منم آن غنچه كه خون مي خورم و خاموشم

                               كه لبم دوخته است آن كه دلم سوخته است

اشك

گرنه در پرده دري خوي سحر دارد اشك

                              پرده از راز نهانم ز چه بردارد اشك ؟

شد هم آغوش گل از اشك محبت شبنم

                             رهي از گريه مياسا كه اثر دارد اشك

نه راحت از فلك جويم نه دولت از خدا خواهم
               و گر پرسي چه مي خواهي ؟ ترا خواهم ترا خواهم
نمي خواهم كه با سردي چو گل خندم ز بي دردي 
               دلي چون لاله با داغ محبت آشنا خواهم
چه غم كان نوش لب در ساغرم خونابه ميريزد
               من از ساقي ستم جويم من از شاهد جفا خواهم
 ز شاديها گريزم در پناه نامراديها
               به جاي راحت از گردون بلا خواهم بلا خواهم
چنان با جان من اي غم در آميزي كه پنداري
                تو از عالم مرا خواهي من از عالم ترا خواهم
 بسوداي محالم ساغر مي خنده خواهد زد
                اگر پيمانه عيشي درين ماتم سرا خواهم
نيابد تا نشان از خاك من آيينه رخساري
                رهي خاكستر خود را هم آغوش صبا خواهم

پرنيان پوش

ز گرمي بي نصيب افتاده ام چون شمع خاموشي
 ز دلها رفته ام چون ياد از خاطر فراموشي
منم با ناله دمسازي به مرغ شب هم آوازي
 منم بي باده مدهوشي ز خون دل قدح نوشي
ز آرامم جدا از فتنه روي دلارامي
سيه روزم چو شب در حسرت صبح بناگوشي
 بدان نالم ز ناكامي كه تسكين مي دهم دل را
به داغي از گل رويي به نيشي از لب نوشي
به دشواري توان دیدن وجود ناتوانم را
بتار پرنيان مانم ز عشق پرنيان پوشي
به چشمت خيره گشتم كز دلت آگه شوم اما
چه روزي مي توان خواند از نگاه سرد خاموشي
 چه مي پرسي رهي از داغ و درد سينه سوز من ؟
كه روز و شب هم آغوش تبم با ياد آغوشي