پریا

" پریا " دلم گرفته ؛

امشب پرِ دردم و تو نیستی

بهت گفته بودم که من ؛

از زندگی خسته شدم

دیگه دلخوشی ندارم

که سخته روزگارم

دلخوشی ام تو بودی و

راحتی ام یاد تو بود

یادش بخیر اون روزا که

قفسهامون همسایه بود

زندگی عاشقانه بود

مهر و صفا و همدلی؛

رونق آشیانه بود

اما چه سخت بود روزی که

حاکم ظالم خونه

قفست رو  از پیش من

برداشت و برد جای دیگه

" پریا " دلم گرفته ؛

امشب پر  دردم و تو نیستی

تو آسمون زندگیم؛

ستاره پیدا نمی شه

هیچی دیگه تو این قفس

مرهم دردم نمی شه

یه ستاره داشتم قدیما

تو آسمون رویا ها ؛

شمع ِ قفس تنهائی من

رفیق و همبازی من

گرمی دلسردی من

سردی ِ گرمی ِ  تبم

سنگ صبور غصه و

شریک دلشادی من

اما چراغ شهر شب

ستارم رو از من روبود

گل و غنچه ی خاطره رو

از باغ ذهن من زودود

می خوام که یکبارم شده

از این قفس پر بزنم

میله هاشو بشکنم و

دل به دریا بزنم

برم به دنیای دیگه

دنیایی که بزرگ باشه

یا که اگر قفس باشه

تو قفساش باغچه باشه

دلشادی هاش ارزون و مفت

غصه هاشم گرون باشه

می دونم اونجا دیگه

آسموناش پر ستاره ست

باغچه ی خاطره ها

پر از گل و پرنده ست

كردم ز ناله منع دل زار خويش را

انداختم به روز جزا كار خويش را

عيب تو نيست، پيش تو گر قدر من كم است

خود كرده ام پسند خريدار خويش را

قاصدك هاي نقره اي ، خوش خبر اما بي صدا
آيينه هاي قصه گو،بي گفتگو،بي گفتگو بي ادعا
صداي قلب عاشقا ، از تو نگاش مي شه شنيد
روي سكوت ورقا،ميشه نوشت،ميشه نوشت ودادكشيد
دست تو فانوس شبه ، جادويي از آغوش ماه
از واژه ها طرحي بكش ، با هراشاره ، هر نگاه
مي خونم از چشماي تو ، حتي اگه تو نشنوي
با من بيا با گوش دل ، تا آخر اين مثنوي
سكوت تو اوج صداست ، از خاطره با من بگو
از غربت آهنگ آه ، از لحن اشك آرزو
پاي سفر داري اگر ، مهتاب رو وردار و بيا
فرياد كن هر واژه را ، با دست هاي بي ريا
دست تو فانوس شبه ، جادويي از آغوش ماه
از واژه ها طرحي بكش ، با هر اشاره هر نگاه
مي خونم از چشماي تو ، حتي اگه تو نشنوي
با من بيا با گوش دل ، تا آخر اين مثنوي