ابديت در ازاي يك لحظه مهر تو است

عشق

از كرانه ي دره ها

وساحل هر پرتگاه

مي گذرد

تا تمام را معنا كند.

.   .    .    .     .    . گفتی که به احترام دل باران باش

باران شدم وبه روی گل باریدم ..    .    .    .           .   .   .

گفتی که ببوس روی نیلوفر را          .   .   .  .        .      .      .

.               .           .  .   .            .  از عشق تو گونه های او را بوسیدم

گفتی که ستاره شو،دلی را روشن کن  .           .  .     .  

.             . .من هم چو گل ستاره ها تابیدم  .             . . .         .    .

 .         .   .   .   گفتی که برای باغ دل پیچک باش      .   .         .

بر یاسمن نگاه تو پیچیدم  .  .          .   .   .  .   .  

 ..    .   .   .   .              .  . گفتی که برای لحظه ای دریا شو

دریا شدم وتو را به ساحل دیدم .   .           .  .  .       .   .  

 . .      . .            .   .    . گفتی که بیا و لحظه ای مجنون باش

. ..          .  .             .  . .   .   مجنون شدم و زدوریت نالیدم

.       .  .             .  .  .  گفتی که شکوفه کن به فصل پاییز

 .          .  .       گل دادم و با تَرنُّمتْ روییدم . .   .  .  

          .  . گفتی که بیا و از وفایت بگذر       .  . . . . .            .   

 .از لهجه ی بی وفاییت رنجیدم .         .   .  .  .             . 

 .          .  .     .  . گفتم که بهانه ات برایم کافیست . . .

 .. .معنای لطیف عشق را فهمیدم

رسواي دل

همچو ني مي نالم از سوداي دل
 آتشي در سينه دارم جاي دل
من كه با هر داغ پيدا ساختم
سوختم از داغ نا پيداي دل
همچو موجم يك نفس آرام نيست
بسكه طوفان زا بود درياي دل
دل اگر از من گريزد واي من
غم اگر از دل گريزد واي دل
ما ز رسوايي بلند آوازه ايم
نامور شد هر كه شد رسواي دل
خانه مور است و منزلگاه بوم
 آسمان با همت والاي دل
گنج منعم خرمن سيم و زر است
گنج عاشق گوهر يكتاي دل
در ميان اشك نوميدي رهي
خندم از اميدواريهاي دل

خنده مستانه

با عزيزان نياميزد دل ديوانه ام
در ميان آشنايانم ولي بيگانه ام
از سبك روحي گران آيم يه طبع روزگار
در سراي اهل ماتم خنده مستانه ام
نيست در اين خاكدانم آبروي شبنمي
گر چه بحر مردمي را گوهر يكدانه ام
از چو من آزاده اي الفت بريدن سهل نيست
مي رود با چشم گريان سيل از ويرانه ام
آفتاب آهسته بگذارد درين غمخانه پاي
 تا مبادا چون حباب از هم بريزد خانه ام
بار خاطر نيستم روشندلان را چون غبار
بر بساط سبزه و گل سايه پروانه ام
گرمي دلها بود از ناله جانسوز من
خنده گلها بود از گريه مستانه ام
هم عنانم با صبا سرگشته ام سرگشته ام
همزبانم با پري ديوانه ام دیوانه ام
مشت خاكي چيست تا راه مرا بند رهي ؟
گرد از گردون بر آرد همت مردانه ام
"رهی"